Winkelwagen
Je hebt geen artikelen in je winkelwagen

Wat een verschil - toen en nu

Wat een verschil - toen en nu

Wat is er veel veranderd in de afgelopen 10 jaar! Ik neem je mee op een klein reisje door de tijd, langs ontwikkelingen in draagland, mythische draagdoeken en enorme stapels draagdoeken.

Ik vier een klein feestje dit jaar: het is tien jaar geleden dat ik draagconsulent werd. En wat is er veel veranderd op draaggebied in die tijd! Daarom neem ik jullie mee op een kleine ‘trip down memory lane’ langs de veranderingen, de hypes, de vergane glorie!

 

Mijn eerste baby werd geboren in 2009. Wandelen met haar in de draagdoek leverde blikken op die varieerden van meewarig (agos, geen geld voor een kinderwagen?) via bezorgd (is dat wel veilig?) tot vertederd. Verrassend veel mensen bleken hun kind ook al gedragen te hebben! Ik werd ontzettend vaak aangesproken, en als je iemand anders zag dragen schepte dat meteen een band. Knoopte ik mijn dochter op mijn rug, dan was ik een bezienswaardigheid.

 

Het aanbod van draagzakken was een heel stuk beperkter. Voor baby’s had je de Bondolino, Manduca, Ergobaby, Beco Butterfly en de Marsupi, en nog een paar kleinere merken. Verstelbaar? Nee hoor, je baby paste er zo wel in, met de voetjes binnenboord en een hydrofiel onder de billen, of je nam een kussen-achtige insert waarmee je de zit verkleinde. In 2012 kwamen de eerste merken met een verstelbare draagzak, in Nederland was dat de Storchenwiege Babycarrier. Zo fijn, we raadden al aan om de voetjes buitenboord te dragen in de draagdoek, nu kon dat gewoon met een draagzak! Kon je eindelijk zonder draagdoek en toch ergonomisch de straat op met je kleintje.

 

Ook de peuter- en kleuterdraagzak was nog niet bekend, tien jaar geleden. In 2012 haalde ik de Rose&Rebellion kleuterdraagzak voor het eerst naar Nederland. Voor die tijd was het eigenlijk heel simpel: wilde je je kind langer dragen, dan gebruikte je gewoon je babydrager. Zo hoorde ik op een beurs eens van ouders dat hun zevenjarige zoon in de Manduca zat toen hij het laatste stukje van een lange wandeling niet meer volhield. Dat ging prima! Nee, er was geen steun van knie tot knie en de draagzak kwam waarschijnlijk maar tot halverwege z’n rug, maar het voldeed. Toch ben ik wel blij dat er nu ook voor grotere kinderen ergonomische draagzakken zijn, dat is voor je rug wel zo prettig.

En de hypes…. Ooit was er de Kleinsmekker, een Noorse, met liefde handgemaakte draagzak met prachtig stiksel waar mensen meer dan tweehonderd euro voor neerlegden, ’s nachts de wekker zetten om hem te kunnen bemachtigen, en als je er dan eentje had, dan droeg hij natuurlijk sowieso goddelijk. En er was de legendarische draagdoek Vatanai Pamir. Die werd volgens de legende op een Tjechische berg geweven, met mythische draag-eigenschappen. Elk kind werd zo licht als een veertje, en hij knoopte zichzelf! Dat de doek er niet zo fraai uitzag en aanvoelde als een theedoek, dat vergat je liever, want ook deze doek was dúúr. De stashes: hoe hoger je stapel met doeken, hoe beter, was het idee. Tien jaar later zijn  we vele hypes verder, we hebben de reeks aan visjesdoeken van Didymos gehad, de zijden doeken van Ellevill, de high-end draagdoeken waarbij een Pamir ineens spotgoedkoop leek, de draagdoeken gemaakt van elk materiaal dat je maar kunt bedenken. En er komen vast nog meer hypes, leuk om te zien, prima als je het leuk vindt ze te volgen, fijn om te bedenken dat je niet mee hóeft te doen om lekker te kunnen dragen.

 

Toch blijft al die jaren één ding steeds hetzelfde: het warme gevoel dat je krijgt als je baby tegen je aan ligt, of als je peuter je in je nek kriebelt. Dat verandert nooit.

 

 

 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »